دیشب کتابی رو با همین نام خوندم .کتاب قشنگ وساده ای بود پر از نکته های خوب عاشقانه البته از نوع نابش .انگار عشق ناب تنها مضمونیه که بین همه دنیا اشتراکیه یه مفهوم خوب که با هر زبان وهر ملیت وهر مذهبی میشه فهمیدش .درکش کرد ولذت برد .پیر وجوان نداره .بزرگ کوچیک هر کی به یه نحوی عاشقه وسعی میکنه خودشو از این چشمه سار لبریز وسیراب کنه.شاید عده محدودی باشن که آبشو گل آلود کنن اما آنقدر روان وسیاله که میجوشه وپاک میکنه ومیبره وصاف صاف میشه درست مثل اولش .این شعرو بخونیم

              هملت

               باغازی سیاه در آغوش

               باافیلیا ازدواج کرد

                     افیلیای غرق شده درآب

                    هنوز تربود

                   هم چون گل سفیدی

                  که مدتها زیرباران مانده باشد

                  افیلیا به هملت گفت:

                  ((دوستت دارم.

                     وآن پرنده سیاهی را که در آغوش گرفته ای......))

                    وهملت چیزی نگفت.

این شعر یک عاشقانه آرام بود از ریچارد براتیگان شاعر معاصر آمریکایی که به نظر من تصویر سازی فوق العاده ای داره .یکی دیگه از عوامل دخیل در اشعار عاشقانه خیال پردازی خیلی قوی می باشد تا جایی که خواننده بتواند به راحتی تصویرهای خیالی را باور کند وچه بسا خودش رو درون این تصاویر خیالی غرق کنه .احساسش کنه وحتی ازش الهام بگیره.اینو بخونیم:

                    تو مرا دوست نداشتی

                     تنها نگاهی انداخنی

                      به رونوشت چهره ای که به آن تولد بخشیدی

                       اندوه من

                      مثل آستر پوسیده یک کت چرمی

                      ناگهان سرباز می کند

                     وتمام هستی ام رااز هم می شکافد.

این شعر از فریدا هیوز شاعر معاصر انگلیسیه که باز هم خیلی ملموس ودلنشینه .دربعضی از این اشعار هم باپارادوکسهای خیلی قوی روبرو هستیم که مارو میان تنگنای خودش میفشاره.حتی یاس وناامیدی این شعرها هم جای تامل داره بخونیم:

                            هرگز هیچ حسرتی دردنیا

                           این چنین یک جا جمع نمی شود

                           که در این سه واژه کوتاه:

                           ((اودوستم ندارد))

شعر از سر والتر اسکات بود

من معلمم .مثل همه آنهای دیگر به مدرسه میرم ومی آموزم ومی آموزانم.دنیای قشنگ بچه ها رودوست دارم .این اصلا شعار نیست.عین حقیقتی است که هرروز باآن سروکار دارم.وکیف میکنم از اینکه ساعاتی از دنیای متظاهرانه بزرگترها دور میشم .ومیتونم با خودم یکی بشم  بچه ها شیطنت میکنند ولی در اصل معصوم معصومند.حرفاشون اغلب مظلومانست وکلک نمی زنند البته به غیر از مواقع امتحان.که سعی میکنند بهر طریقی امتحان رو پس وپیش کنند .عقب بیندازند .واز حجم آن کم کنند.بعصی مواقع از کلکهایی که سوار میکنند خنده ام میگیرد ولی زود به خودم مسلط میشم .زندگی بابچه محصلها شیرین است خیلی زیاد ومن فکر میکنم هیچوقت نمیتونستم با آدم بزرگا سروکله بزنم.دروغ بگم و تعارف تیکه پاره کنم.دیروز قرار بود چند صفحه ای از درس جدید رو از بچه های یکی از کلاسا بپرسم بچه ها حتی این اول سالی هم میخواستند از زیر پرسش دربروند .بهانه پشت بهانه .-خانم ما کتاب نداشتیم -خانم مامریض بودیم-خانم ما غایب بودیم-خانم نمیشه جلسه بعد با درس جدید بپرسین.

خیالشون رو راحت کردم وگفتم بخاطر شبهای قدر جلسه دیگه میپرسم .کلاس منفجر شد صدای دست و سوت کلاس رو لرزوند وبعد از اینکه بهشون چپ چپ نیگا کردم دست وپاشونو جمع کردن .توی دلم داشتم از خنده میمردم وبی اختیاردلم هوس مدرسه رفتن ومحصل بودن خودم رو کرد.میدونم همه شما دوستان خوبم هم گاهی ته تهای قلبتون دوست دارین یه روزم شده پشت میز ونیمکت بشینین وعاشقانه هوای مدرسه رو بو بکشین....................................