خبر بدی بود اول صبحی .از ایران مسج داشتم .قیصر امین پور امروز صبح از جمع ما رفت.

من همسفر شراب از زرد به سرخ

من همره اضطراب از زرد به سرخ

یک روز به شوق هجرتی خواهم کرد

چون هجرت آفتاب از زرد به سرخ

یادم به شعرهای زیبا وشخصیت بزرگش افتاد وبی اختیار دلم گرفت خیلی دلم گرفت .آنقدر که دوست داشتم ایران بودم .یه جورایی حس غربتم بیشتر شده بود .یادم به روزهایی افتاد که کتابهای شعرش را مثل پر لذت ترین چیزهای دنیا میخواندم وسیر نمی شدم.بزرگ بودواز اهالی امروز بود ولحن آب وزمین را چه خوب می فهمید.......

می خواستم شعری برای جنگ بگویم

دیدم نمی شود

دیگر قلم زبان دلم نیست

گفتم:باید زمین گذاشت قلمها را

دیگر سلاح سرد سخن کارساز نیست

باید سلاح تیزتری برداشت

باید برای جنگ

از لوله تفنگ بخوانم       -با واژه فشنگ-......

قیصر زلال بود واین زلالی در شعرهایش پیدا بود .مثل چشمه ساری جاری ومیبردت به قشنگترین وخوبترین مفاهیمی که میتوانستی بفهمیشان .احساسشون کنی وغرق شعف بشی

افتاد

        آنسان که برگ

                          -آن اتفاق زرد-

                                              می افتد

افتاد

         آنسان که مرگ

                        -آن اتفاق سرد-

                                              می افتد

اما

اوسبز بودوگرم که

                     افتاد.

یا در این دوبیتی که همه را به صاف بودن فرا میخواند.

بشوی این گرد از آیینه خویش

به رغم عادت دیرینه خویش

رها کن اندکی آیینه هارا

دمی بنگردرون سینه خویش

مثل قیصرها کم داشتیم ودیگر تکرار نخواهند شد.روحش شاد..................................