انگار هیچ وقت مشکلات در زندگی قابل حل کامل نیستند وبا پیشرفت روز افزون علم مشکلات بیشتر هم میشوند.الکترونیکی شدن صد در صد زندگیها معضل جدیدی است که تازگیها خیلیها با آن دست وپنجه نرم می کنند.و کجدار ومریز گرفتار عواقب آن به هر شکل میشوند.مشکل جدیدی که در ضمن بسیار پر طرفدار وخوشایند است و ظاهری بسیار جذاب و زیبا دارد.

من هم تازگیها به این موضوع زیاد فکر می کنم .دلیلش هم به نوعی دچار شدن به این مشکل است.دوقلوهای کوچک من بسیار دلبسته هر گونه لوازم الکترونی هستند .کوچکتر که بودند تقریبا تا ۵ سالگی play station بود وبعدتر Game boyوpspبه شدت که حتی در رختخواب هم از آن دل نمی کندند.وحالا به این مجموعه Labtopهم اضافه شده وهر کدام خواستار دستگاه جداگانه ای هستند.این موضوع وحس رقابت شدید بچه ها با هم در محیط مدرسه وبه نوعی چشم وهمچشمی در استفاده از این بازیها مدتی است فکرم را به خود مشغول کرده است.اول پیش خودم فکر کردم به نوعی استفاده از این وسایل را در خانه تحریم کنم وطی یک اقدام قاطع همین کار را کردم .ولی فایده ای که نداشت هیچ آنها را نسبت به این موضوغ حریصتر هم کرد.بعد فکر کردم در ساعات بخصوصی به آنها اجازه بازی بدهم وبیشتر به سمت بازیهای پرتحرک وفکری تشویقشان کنم .برایشان انواع بازیهای فکری را خریدم وراه وروش را بهشان یاد دادم .ولی این کار هم جواب نداد.نشان به این نشان که بازیها گوشه اتاق بلا استفاده خاک میخورند وشور وهیجانش فقط برای همان لحظه بود .بچه ها حتی بازی هم که نمی کنند از شخصیتهای مختلف سی دی های کارتونی اکشن حرف میزنند ودر عالم خودشان آنها را الگو قرار می دهند.بعضی مواقع کارتونهای قدیمی را برایشان مثال میزنم ومثلا می گویم این کارتون را زمان بچگی میدیدیم زیر زیرکی میخندند ومی گویند:مامان اونموقعها چه کارتونهای زشتی میدیدی.خیلی خسته کننده بودند.

نمیدانم با این موضوع چطوری برخورد کنم که به روحیه وعلایق آنها هم لطمه ای وارد نشود.شمادوستان خوبم آیا به این مشکل فکر کرده اید؟ چه باید کرد که بچه ها یمان خیلی به این وسایل دلبسته نشوند؟